Ik ben thuis vandaag. Geen ‘spoedverlof’. Nee, dit keer is het wat men wat kan bestempelen als ziekteverlof. Het was een kwestie van tijd want ik had al eerder symptomen van een falende gezondheid. Verstopte neus, keelpijn, oorpijn, bij momenten barstende koppijn, … Er zijn leukere dingen dan dat. Erger ook uiteraard. Daarom beet ik door en bleef ik gaan werken. Alleen ga ik niet graag naar het werk met het vooruitzicht dat er weinig werk is. Dat is bij momenten wel iets dat ik niet graag heb en de reden waarom ik niet graag in de horeca werkte: dagen waarop bijna niets te doen is en dan dagen waar er zodanig veel werk is, dat een mens het haast niet aankan. Ik ben eerder een soort ouderwetse diesel: aan een goed tempo doorwerken. Versnellen valt nogal moeilijk en stilvallen is nefast. Niet iedereen kan die manier van werken appreciëren maar na al die jaren vaag ik daar vierkant mijn ****** aan. Ik doe mijn werk en daarmee basta. Ik loop de kantjes niet af en doe wat nodig is. Maar dit geheel terzijde. Het was tot nu toe een week van bus en trein. Te vochtig en niet de gezondheid om weer en wind te doorstaan op de fiets. Wel een beetje vreemd nu het niet meer vriest maar het is nu eenmaal zo. Mijn voorsprong is daarmee volledig weg gesmolten als sneeuw voor de … eh … Als sneeuw, laat ik het me daar maar op houden. Ik had deze week bij momenten wel het gevoel dat ik overal wat te laat kwam. Net te laat bij de krantenwinkel, net te laat bij de lokale supermarkt en gisteren net te laat in het station om een groep jongeren te zien dansen.
Dancing in the trainstation
Geen idee wat de aanleiding tot die danspassen was. Het zag er wel leuk uit maar toen ik me nog maar goed geïnstalleerd had – eigenlijk was ik aan het uitkijken voor een betere positie om foto’s te nemen – was de dans al voorbij.
Over foto’s gesproken: gisteren ben ik nog eens naar de Fnac geweest. Het filiaal in Brussel waar men bitter weinig Nederlandstalige boeken heeft maar wel een ruim aanbod aan fotografisch materiaal. Ik heb er oa de Leica V-Lux 3E in mijn handen gehad. Ik had zo het idee opgevat dat dit toestel een goeie vervanging zou kunnen zijn voor mijn Powershot SX10. Een Leica zegt me al langer iets en een toestel met een zoom van 25 en RAW lijkt me een verbetering op mijn huidige toestel. Tot ik dat ding ook echt in mijn handen had. Geen idee wat het resultaat is – naar het schijnt kan je er heel mooie foto’s mee nemen. Er zat geen batterij in dus kon ik dat niet testen. Het toestel voelde echter enorm licht aan en was duidelijk gemaakt uit een soort plastiek dat niet bepaald solide aanvoelt. Het is echt een Panasonic met een Leica embleem op geplakt. Naar het schijnt zo er inwendig toch een paar verschillen zijn met het Panasonic model maar het gaf me toch geen goed gevoel. Het toestel voelt echt goedkoop aan. De bediening is ook niet helemaal mijn ding. Mocht ik ooit een Leica kopen dan zal het zijn als ik ooit eens de lotto win en ik me een M9 kan aanschaffen. Dat zijn tenminste echte Leica’s. Geen Panasonic in vermomming. Ik ben wel naar buiten gegaan met twee boekjes uit de reeks Dwarligger. Een nogal originele reeks met boeken die er uitzien als gekrompen pocktetboeken maar eigenlijk echte romans zijn. Twee boeken van schrijfsters waar ik nog nooit iets van gelezen had. ‘Rendez vous’ van Esther Verhoef en ‘Calamiteitenleer voor gevorderden’ van Marisha Pessl. Ik heb die boeken in een opwelling gekocht omdat het formaat handig is, ik al eens een roman uit die reeks had gekocht en daarvan had genoten op de trein (De geschiedenis van de liefde van Nicole Kraus) en omdat de foto’s op die boekjes me aanspraken. Het boek van Pells, zo’n 18 op 8 cm en 2 cm dik, bevat tot mijn verrassing meer dan 1000 bladzijden. Heel dunne blaadjes haast zo dun als sigarettenblaadjes (u weet wel, van die Rizla blaadjes waar verstokte rokers zelf sigaretten van pogen te maken). Niet handig als het boek dan nog eens vlot leest en je dat ding dan ook nog eens enkel op de trein leest. Ah, voor 10 euro kan een mens geen luxe uitgave verwachten.
Update: ondertussen weet ik wat dat dansen mocht voorstellen. Gevonden de site van het Nieuwsblad: Een veertigtal leerlingen van het Sint-Lodewijkscollege hield woensdagnamiddag een flashmob aan de achterkant van het station. De onverwachte dansact leverde verbaasde gezichten op bij de pendelaars. De flashmob was ten voordele van een onderwijsproject in Togo. So I witnessed a flasmob. Mmmm.
Ik heb bovenstaande foto ooit eens op een blog gevonden. Ik vond dat wel eens eentje die ik ook wilde gebruiken. Het is niet echt een grote foto maakt toch iets duidelijk. Auto’s kunnen handig zijn maar ze vragen veel. Alleen jammer dat zo weinig mensen willen inzien dat die heilige koe niet altijd nodig is en dat we toch met wat minder ook verder kunnen. Eens wat meer de fiets gebruiken of eens de bus nemen heeft nog geen mens kwaad gedaan. Ik stoor me aan gezinnen waar men meer dan 1 auto menen nodig te hebben. Nogal eens zijn dat drogredenen om hun status hoog te houden door meer dan 1 auto in het bezit te hebben. Er zijn maar weinig gezinnen die echt meer dan één auto nodig heeft. Ze hebben wel een garage maar er staat altijd wel een auto buiten. Die moet namelijk opvallen. Het lijkt lijkt wel of die auto hun bestaan rechtvaardigt. Het gebeurd dat er één van die auto’s op een wat ongelukkige plaats staat. Dan blokkeert die anderen en moet men rekening houden met dat ding. Ik ben liever helemaal niemand dan een iemand met meer dan 1 dom ding op wielen. Geen heilige koe voor mij. Dank u. Er is al genoeg bijgeloof in de wereld.
