De saga van de gestolen rugzak

Gisteren zat er een brief in de bus. Dat komt tegenwoordig niet zo veel meer voor. Het is nu eenmaal het cybertijdperk – het tijdperk van internet, e-mails en Facebook. Zo af en toe krijg ik nog wel eens een brief al is het meestal reclame. Er was een tijd dat ik regelmatig reclame kreeg van Citybank. Gelukkig is dat voorbij. Al die brieven belanden toch direct bij het oud papier. De brief die ik gisteren kreeg, was nogal ongewoon. Het was een brief van de NMBS en die krijg ik al een tijdje niet meer. Ondanks de berichten in het nieuws communiceert de NMBS al een hele tijd via e-mail. Wat me echter ook opviel was dat de brief niet gefrankeerd was. De enige conclusie was dat iemand van de NMBS persoonlijk deze brief bij ons in de bus gedaan had. Ik heb hem rap open gedaan met het idee dat mijn rugzak (of wat er nog van over is) opgedoken was. Helaas. Toen ik dinsdagavond een duplicaat van mijn abonnement ging afhalen bij het loket dan was daar het één en ander verkeerd gelopen. De bediende had te laat opgemerkt dat er bij mijn abonnement een MOBIB-kaart hoort. Niet dat ik stond te springen om die kaart terug te krijgen. Over een drie weken verhuist het werk naar een gebouw dicht bij het station Brussel-Zuid en heb ik geen metro meer nodig en dus ook geen MOBIB-kaart. Het kon me niets schelen dat die mens me geen nieuwe kon geven. Ik ging wel die drie weken door komen. ‘s Morgens een tienrittenkaart en ‘s avonds te voet – als het weer dat toeliet uiteraard. Helaas. Door die fout kan ik mijn abonnement – die in december normaal vernieuwd moet worden – niet meer zonder problemen vernieuwen. Dus moet ik papieren vragen op het werk om te voorkomen dat ik vanaf december niet meer op het werk zou raken. Ik kan eigenlijk niet klagen over veel administratieve rompslomp maar soms heb ik toch van die dagen dat er ook bij mij geen einde aan lijkt te komen.

Lapperdelap

Ik en mijn domme ideeën. Ik wou maar morgen een duplicaat van mijn abonnement gaan halen in het station omdat ik hoopte dat de dief van mijn rugzak misschien alleen de waardevolle spullen er uit had gehaald en de rest had laten liggen. Of die dat ook gedaan heeft, kan ik niet zeggen. De NMBS is nu één van die instellingen die 7 dagen op 7 ‘open zijn’ maar ik verwachte niet echt dat iemand tijdens het weekend zich druk zou maken om een gestolen rugzak. Soit, ik had het idee om morgen eerst bij de verloren voorwerpen te informeren en dan een duplicaat aan te vragen. No can do. Ik heb geen pasfoto’s meer. Stom natuurlijk. Dat zal een dag spoedverlof worden. Ik heb eigenlijk nog 2 dagen verlof die ik probeer te sparen maar zo lukt dat niet echt. Dat ik ook nog eens naar de winkel van Proximus moet omdat ik nog steeds geen verbinding kan maken met mijn gsm, is bijzaak. Geen reclame dat het zolang duurt al zal ook daar het weekend een rol spelen. Waarom ik tot gisteren gewacht heb om een nieuwe sim-kaart te halen, weet ik niet goed. Ik heb nu wel een nieuwe gsm maar als je er niet mee kan bellen (behalve noodnummers), dan is dat ding eigenlijk waardeloos. Typisch ik natuurlijk.

De grap van het jaar

Gisteren had ik een dagje verlof. ‘s Morgens moest ik namelijk in Selor zijn voor het zoveelste mondeling examen Frans (iets dat ik eigenlijk verschrikkelijk haat) en daarvoor had ik verlof genomen. Ooit kregen we daarvoor een halve dag dienstvrijstelling op het werk. Wie wel ging werken en tijdens het werken naar dat examen ging, had gedurende de tijd van het examen ook vrijstelling. Tegenwoordig is dat veranderd maar omdat de nieuwe regeling nergens zwart op wit te lezen staat en ik een nogal vage uitleg kreeg over de huidige procedure, had ik verlof genomen. Lang verhaal, korte uitleg. Ik was op tijd in Selor: tien voor 10 was ik binnen. Dat was ruim op tijd voor een examen die om 10 uur begon. Toch? Soit, het examen is uiteindelijk wat later begonnen. Ik was nogal nerveus, flatterende zoals ik alleen dat kan doen en had bij het buitengaan de indruk dat dit het slechtste mondeling examen was dat ik tot nu toe gedaan had. Er mag dan het één en ander traag verlopen bij Selor maar de resultaten van dit soort examen komen tegenwoordig wel heel wat rapper dan vroeger. In dit geval vond ik het resultaat vandaag al in mijn mailbox. Een grote pluim voor Selor. Ik viel echter van stomme verbazing achterover van het resultaat. Ik ben blijkbaar geslaagd. Ik. Moi. Qui parle le français avec beaucoup avec des cheveux. Ik vermoed dat die mensen heel veel medelijden met me hadden en me er door gelaten hebben. Of ze waren het beu om weer mijn lelijk smoel te zien en mijn gebrabbel te aanhoren. Ik vreesde nog jaren dat examen te moeten doen en plots ben ik er van af. Joepie.