Ik ben een beetje zenuwachtig. Nog altijd. Hopelijk gaat het rap over want anders zal ik niet rap kunnen slapen en ik moet morgen vroeg op. Waarom ik zenuwachtig ben? Het zit zo. Nadat ik vrijdag (oa) mijn gsm kwijt was, ben ik zaterdag naar een winkel van Proximus geweest voor een nieuwe simkaart. De vorige was namelijk geblokkeerd. Ik moest natuurlijk ook een nieuwe gsm kopen want zonder gsm heeft het geen nut een simkaart te vragen. Het duurde een tijdje voor die simkaart geactiveerd raakte dus raadde de dame in de winkel me aan om naar huis te gaan en daar nog eens te proberen. Binnen 5 minuten zou alles in orde zijn. Niet dus. Zondag meerdere keren geprobeerd maar telkens noppes. Enkel noodnummers waren bruikbaar. Aangezien ik vandaag toch een dag spoedverlof had (wegens geen pasfoto’s) heb ik de moeite genomen om weer naar die winkel te gaan. Twee keer zelfs. Bij de tweede keer ging de dame me thuis bellen van zodra het probleem opgelost was. Ze belde me wel degelijk met de melding dat het probleem opgelost was. Helaas. Ik kon nog steeds niet bellen. Dan maar naar Proximus gebeld. Na wat wachten (de eerste keer 12 minuten en de tweede keer 14 minuten) kreeg ik iemand aan de lijn die na wat uitleg beloofde dat het probleem binnen 5 minuten zou opgelost zijn. Niet dus. Pas bij de derde telefoon kreeg ik eindelijk de hulp die ik nodig had. Dat ik daarvoor de simkaart moest uit mijn gsm halen, het nummer dat daarop staat door geven, was bij de vorige keren nooit gebeurt. Dat de operator dit keer aan de telefoon bleef tot ik daadwerkelijk kon telefoneren, was ook niet eerder gebeurd. Zo komt het dat ik pas vanavond, rond 20 uur pas weer kon bellen. Het is zeker geen reclame voor Proximus. Wel voor die ene mens die me wist te helpen – maar ik ken helaas zijn naam niet. Ik zal toch eens serieus nadenken wanneer mijn abonnement bij Proximus ten einde is. Klantenservice is niet echt hun sterkste kant, me dunkt.
Boe Proximus
5
