Niet dat ik vandaag veel plannen had maar ik ging toch het één en ander doen thuis. Een beetje kuisen, een beetje opruimen, een beetje aan de computer maar niet echt veel want ik had eigenlijk nogal veel op te ruimen en te kuisen. Er is niet veel van in huis gekomen toen het rond half één deze namiddag plots opklaarde en het zonnetje kwam piepen. Ik ben in de auto gestapt en ben naar richting zee gereden – naar Knokke Zoute meer bepaald. Ik heb het me geen minuut beklaagd. Meer dan een uur heb ik langs de kust gewandeld, waarvan het meeste op het strand vlak bij de zee. Zo af en toe heb ik een foto genomen maar uiteindelijk heb ik toch een goed uur gewandeld en dat zonder veel problemen. Niet dat mijn conditie nu zo goed is, maar ik had best nog een paar uur kunnen doorgewandeld hebben was het niet dat het weer veranderde, de zon verdween en de wind nogal koud werd. Ik was zeker niet de enige die rond half 4 die auto in stapte om terug te keren. Twee uur zon is altijd beter dan niets en het was een genot om daar te wandelen. Maar wat me het meest opvalt als ik langs de kust wandel is dat ik nooit echt kortademig wordt. Wandel ik in Brussel rond dan heb ik daar al rap last van. Zelfs als ik niet bepaald rap wandel dan krijg ik na een uur problemen met mijn ademhaling. Astma – het wordt er niet beter op met het ouder worden. Aan de kust echter niet. Lijkt logisch want ik hoor al gans mijn leven dat astma-lijders beter af zijn aan de kust. Wat me echter wel weer brengt bij het probleem die ik nu al jaren heb – of toch ervaar als een probleem. Werken in Brussel. Ik heb er niet echt voor gekozen en ik raak er niet weg. Erger: door de luchtvervuiling is het voor mij ook niet bepaald gezond om te werken. Jammer dat een leuke dag met zo’n sombere gedachte moet eindigen.
Knokke-Zoute
2
