Zorgen voor de kroost

Untitled, a photo by Den Flater on Flickr.

Deze morgen opnieuw ‘erop uit geweest’ en foto’s genomen. Ja, het wordt wat eentonig en toch. Telkens ik de foto’s bekijk die ik genomen heb, zit er wel ergens een detail die me eerst niet was opgevallen en die eigenlijk wel de moeite was. Zoals deze foto. Niet mijn beste foto ooit want tegen licht genomen en dus wat moeilijk. Ik had ook kunnen omrijden en naar de andere kant het kanaal spurten om van daar betere foto’s te nemen met het risico dat ik het koppel meerkoeten en hun kroost niet meer terug vond. Ik heb dus domweg tegen de zon in foto’s genomen (ook al staat de zon er niet op). Wat is er zo opvallend aan die foto? Wat die ene volwassen meerkoet in zijn/haar bek heeft. De volwassen dieren waren namelijk constant aan het duiken. Niet als ontspanning maar op zoek naar voedsel … voor hun nakomelingen. Zo heb ik al verschillende keer mogen meemaken dat zwanen stukken van planten die te hoog hangen voor hun jongen, afbijten en zelfs in kleinere stukjes bijten zodat hun kroost die kan opeten. Het is trouwens niet de eerste keer dat ik zie hoe vogels hun kroost te eten geven. Niet helemaal uitzonderlijk al is het niet zo evident in de natuur dat dieren zo voor hun kroost zorgen.

familie zwaan

Over de kwaliteit van het water in de Reien kan trouwens weinig goed verteld worden. Dat het al enkele jaren weer onderwerp is voor discussie is voor sommigen misschien een verrassing maar persoonlijk merk ik toch dat de kwaliteit van het water er niet echt op vooruit gaat. Een bewijs is onderstaande foto. Die zwaan zit er niet bepaald wit meer uit. Een laag troep en smurrie veroorzaakt voor dieren nogal wat ongemak.

bezoedelde zwaan

In grote première

Untitled, a photo by Den Flater on Flickr.

Dit is de eerste foto die ik maakte met mijn nieuwe camera. Deze morgen heb ik de fiets genomen en ben naar de beste locatie gereden waar ik iets kon fotograferen dat tevens als test kon dienen voor mijn nieuw toestel. Al moet ik het toestel nog leren kennen, toch was ik best tevreden met het resultaat. Over de RAW functie kan ik nog niets vertellen. iPhoto noch Picassa herkennen het formaat van RAW en ik heb blijkbaar Photoshop Elements versie 10 nodig ipv van de versie die op mijn computer stond (versie 8). Gelukkig krijg je bij een Leica telkens programma’s. In mijn geval Photoshop Elements 10 en Photoshop director. Het tweede heb ik niet echt nodig want veel filmpjes maak ik toch niet met een camera. De nieuwe versie van Elements is nu wel geïnstalleerd maar het duurt een tijdje voor dat programma alle foto’s die op de harde schijf staan gevonden heeft en in een soort catalogus geplaatst heeft. Inclusief de vuile prentjes die ik van internet haalde. Intussen toon ik jullie nog een paar foto’s van deze morgen.

slapende zwaan op nest

meeuwen

Het is alweer voorbij

Niet de zomer want de lente is nog maar net gestart. Mijn verlof is voorbij. Het is heel rap gegaan. Te rap – zoals gewoonlijk. Wat heb ik gedaan tijdens mijn weekje verlof? Eh … vooral veel gefietst. Het bewijs?

kilometerteller

Aangezien de teller op 1 januari op 100 stond, heb ik dit jaar dus 864 km gereden. Deze week heb ik, met uitzondering van donderdag, telkens minstens 30 km met mijn fiets gereden. Dat was gisteren een surplus van 34 km. Dat zal ik nu proberen zo te houden. Ik ben deze week naar alle windstreken getrokken maar ben toch niet helemaal daar geraakt waar ik eigenlijk van plan was om naar toe te fietsen: Breskens. Dat lijkt me nu toch wel wat te ver. Volgens Google Maps zou dat in totaal zo’n 60 km zijn (heen en terug) en de grootste afstand die ik deze week heb afgelegd was net geen 50 km. Met wat meer tijd zou het me wel lukken. Maandag terug naar Brussel. Het zal al een mirakel zijn mocht ik elke dag minstens 10 km met de fiets kunnen rijden. Het is natuurlijk niet alleen mijn povere conditie die ervoor zorgt dat ik wat lang onderweg ben. Onderweg stoppen om foto’s te maken, helpt niet echt om vooruit te komen. Ook omdat ik onderweg toch redelijk goed uitkijk naar dingen die de moeite zijn om op foto gezet te worden. Zo zag ik gisteren dit koppeltje.

Scholeksters

Niet dat scholekster nu zo zeldzaam zijn, maar veel zie je er hier toch niet van. Ze waren blijkbaar ook wat cameraschuw want het koste toch wat moeite om ze op foto te krijgen. Het is me echter redelijk goed gelukt.

 Wat me deze week ook opgevallen is: het aantal sportievelingen die ik onderweg tegen kwam. Niet alleen gepensioneerden die met het goede weer de fiets namen en een ritje maakten. Ook heel wat wielrenners, zowel man als vrouw en van verschillende leeftijd. Dat er tegenwoordig nogal veel vrouwen op zo’n racefiets stappen is me eigenlijk nog niet eerder opgevallen. Geen idee wanneer die trend zich ingezet heeft. Zag ik lange tijd vooral vrouwen die gingen joggen met een enkeling op rolschaatsen of skateboard, dan zag ik gisteren toch een behoorlijk aantal vrouwen die me voorbij zoefden op hun sportieve fiets. Weinigen van hen in groep maar eerder alleen. Zoals dat liedje van Boudewijn De Groot.

Overdenkingen van een altijd ziekelijk klagende dikzak die dringend wat meer moet bewegen

Ik was van plan om deze namiddag wat te genieten van het zonnetje. Zoals wel meer gebeurd is er tot nu toe maar weinig van gekomen. Ik zit hier nu al een paar uur binnen, aan de computer en doe van alles en nog wat behalve dan gaan fietsen en van het zonnetje genieten. Dom natuurlijk. Alleen is het idee dat ik nu zowat 126 km te weinig op de teller heb staan om aan een gemiddelde van 10 km fietsen per dag te komen, niet echt een stimulans. En dan is er mijn erbarmelijke conditie. Dat heb ik deze morgen mogen ervaren. Een stukje fietsen aan een snelheid van 20 km/uur is tegenwoordig te hoog gegrepen. Ik, die op mijn 16de een snelheid van 50 km/uur kon behalen op een fiets, haal nu nauwelijks 15 km/uur. Niet dat ik nu als een coureur door het leven wil vlammen maar het verontrust me wel. Een fietstochtje naar (ik zeg maar iets) de zee of richting Breskens zal ik met zo’n snelheid niet in een halve dag kunnen doen. Erger: een fietstochtje richting Middelburg lijkt me in dit geval een tocht van minstens twee dagen. Ik die ooit naar Heist of Blankenberge kon rijden in minder dan drie kwartier, raak nu haast nergens meer met de fiets zonder een goeie planning en heel veel vrije tijd. Helaas heb ik nog mee gemaakt dat mijn conditie zo slecht was. Een combinatie van een slechte gezondheid, zittend werk en weinig bewegen. Dat ik tegenwoordig ook niet zonder camera ga fietsen en zo af en toe eens stop om foto’s te nemen, zal ook wel niet zo veel helpen. Ondertussen heb ik wel weer enkele leuke foto’s.

Deze collage is gemaakt met foto’s die ik deze morgen maakte. Het was me gisteren al opgevallen dat er op de Damse Vaart (of kanaal Brugge-Damme-Sluis) opvallend veel meerkoeten te vinden zijn dit jaar. Gisteren bleek echter ook dat er een opmerkelijke populatie aan kuifeenden daar goed gedijen. Aalscholvers zijn er al lang te vinden. Wat me ook opviel in de omgeving van Damme: het grootte aantal ganzen. Dat er daarbij ook eentje zat met een opmerkelijke nekversiering, was me pas opgevallen toen ik mijn foto’s bekeek op het computerscherm. Naast een paar vogels die te rap waren om op foto te zetten, heb ik ook nog deze.

Een patrijs op de vlucht.

Het was de eerste keer dat ik in de omgeving van Damme een patrijs zag rondlopen. Ik vermoed toch dat het een patrijs is. Fazanten heb ik er wel al opgemerkt. Dat soort ontmoeten maakt een fietstochtje wel een beetje spannender. De foto is niet echt geslaagd maar dat komt wel meer voor bij onverwachte ontmoetingen. Ik ben al blij dat het beest er min of meer herkenbaar op staat.

Voor ik het vergeet: mocht iemand toevallig weten tot welke soort de vogel hieronder behoort dan mag u het altijd vertellen. Het is overduidelijk een eend maar welke soort eend is een andere kwestie.

De heldentochten langs de bevroren vaart en op de weg naar een schoone foto

Geen idee of ik hier nu echt fier op mag zijn of eerder beschaamd dat ik zo zot was: vandaag maar eventjes twee keer met de fiets gereden en meer dan 20 km op de teller. Op zich is dat geen prestatie maar met dit koude weer was het eerder een overwinning op mezelf dat ik zelfs maar buiten ben geweest. Niet dat er geen volk onderweg was maar niet veel mensen waagden zich buiten op de fiets. Toen ik deze namiddag een kort stukje langs de Damse Vaart reed, viel het me op hoe veel wandelaars daar waren. Niet op het ijs want dat was verboden. Behalve een enkeling, waagde geen mens zich op het ijs.

Een bevroren Damse vaart

Een mens doet soms al een iets meer voor een mooie foto. Ik toch. Deze morgen was ik nog onderweg om boodschappen te doen maar ik had mijn camera mee en heb bevroren tenen en vingers geriskeerd om een paar fotootjes. Ze waren niet echt geslaagd en bijna was ik zonder handschoenen thuis gekomen. Deze namiddag was ik louter op de fiets om een paar foto’s te nemen. Al stond er in de krant dat men niet op het ijs mocht, toch had ik zo het idee dat men dat massaal ging negeren. Niet dus. De burgerzin van tegenwoordig is groter dan men zou vermoeden. Helaas gaat die burgerzin niet zo ver dat men een fietspad tussen Brugge en Damme sneeuwvrij maakt.

Een beetje sneeuw en ijs

Gisteren had ik ook al wat foto’s gemaakt. Bij het naar huis gaan was ik zo ‘verstandig’ om een stuk te voet te gaan. Het was te voet gaan of een kleine twintig minuten wachten op de bus. Ja, ik was niet met de fiets en dat was misschien niet zo’n goed idee. Het aantal keer dat ik bij aankomst in het station bijna direct de bus heb gehaald, is nog steeds op de vingers van mijn hand te tellen. De NMBS en de Lijn zijn blijkbaar geen goeie vriendjes. Onderstaande foto nam ik gisteren nabij het Begijnhof waar tot mijn verbazing zwanen zaten. Ik had het idee dat stad Brugge ervoor zorgde dat die zwanen in de winter wat beter beschut zaten tegen de kou. Ik kan me vergissen natuurlijk. Echt comfortabel zag het er toch niet uit voor die dieren ook al hebben ze een dik verenpak.

Zwanen nabij het Begijnhof

Van mij part mag het gerust wat warmer worden. Ik heb nu toch wel genoeg van die barre temperaturen en ik ben niet de enige. Deze middag was het niet warmer dan 4° … onder nul. Dan kan een mens al rap schuilen in huis maar dat kan niet iedereen.

Eenzame reiger in de kou

Die reiger is daar gelukkig niet lang blijven staan. Geen idee waarom dat dier daar zo stond te koukleumen. Veel te eten was er niet te vinden want het ijs verhinderde dat hij en maaltje kon vangen. Toen ik wat dichter bij wou komen om een betere foto te nemen, is het dier gaan vliegen. Natuurlijk had ik maar 1 camera mee en natuurlijk was het niet die met de grootste zoom. Niet zo erg. Mijn foto’s waren nog redelijk geslaagd. Ik hoop dat die reiger een betere plaats gevonden heeft om te schuilen.