Allemaal beestjes

Nee. Ik had niet gedronken. Ik had ook geen zonnesteek. Ik ben altijd nuchter op de fiets. Nee, ik heb het over wat ik allemaal opgemerkt heb toen ik gisteren een fietstochtje deed richting Sluis. Waarom weer naar daar? Eenvoudig: ik had wind tegen bij het vertrekken maar wel de wind in de rug toen ik huiswaarts reed. Dat vind ik net iets gemakkelijker dan omgekeerd. Maar ik had het over de dieren die ik onderweg zag.

Allemaal beestjes

Toch een behoorlijk aantal en wat verrassend ook. Ezels waren hier ooit een normaal iets maar tegenwoordig zie je die dieren nog maar zelden. Schapen heb ik ook gezien maar daar neem ik tegenwoordig geen foto’s meer van. Blijkbaar laat men die tegenwoordig in een afgebakend stuk langs het kanaal grazen waar men vroeger de schapen langs het kanaal liet lopen begeleid met een schaapherder en diens honden. Dat was toen een attractie op zich maar er zijn hier waarschijnlijk geen schaapherders meer. Ganzen zijn er in grote getallen. Dat heb ik gisteren op foto gezet. Een ganse kolonie Grauwe ganzen waarvan het nageslacht duidelijk in de meerderheid was. Die gaan niet rap uitsterven. Ze werden bekeken vanaf de oever door de obligatoire Blauwe reiger – de Aalscholver was toen al rap ondergedoken net als de Fuut maar van de laatste heb ik toen enkele foto’s kunnen nemen. Op de eindbestemming kon ik niet alleen foto’s nemen van de molen maar ook van tijdelijke bewoners in de omgeving van die molen. Dat leverde toch wat aardige plaatjes op. Over mijn ontmoeting met enkele tamme Jakken moet ik eerlijk bekennen dat die dieren toch indruk maakten. Tam of niet: het was een onverwachte ontmoeting. Gaan idee waarom men dat soort dieren daar laat grazen. Vermoedelijk eten die net iets andere planten dan schapen of paarden en zorgen die voor wat meer afwisseling in de fauna. Wat ik niet op foto heb wegens te traag: fazanten, zwaluwen, vlinders en ander vliegend gedierte. Wat me eigenlijk de laatste dagen toch opviel was het aantal zwaluwen die ik onderweg zag. Niet de massale aantallen van 30 jaar geleden maar toch zijn ze niet volledig verdwenen. Al denk ik toch nog altijd met weemoed naar mijn kindertijd toen hier aan bijna elke huis wel een zwaluwnest hing. Tot boer die toen nog achter ons huis woonde het van gedaan kreeg dat de werklui van de ‘groendienst’ die nesten kwamen vernietigen. Omdat die zwaluwen zijn oogsten opvraten. Zal wel zijn. Dommeriken.

Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is

Jaren was milieu en natuurbehoud in ons landje een taboe. Wie wat onderzoek doet naar hoe men in België in vorige eeuwen omging met de natuur en vooral wat men er voor over had om die te beschermen, zal merken dat men er bitter weinig voor gedaan heeft. Industrie kreeg voorrang, wegen en huizen werden lukraak gebouwd zonder dat men zelfs maar een beetje rekening hield met de natuur en grote projecten zorgden dat grote gedeelden van het land omgevormd werden tot industriezones waarbij nauwelijks iets gedaan word om vervuiling in te perken. De ons omringende landen zijn in dat opzicht een voorbeeld. Nederland en Duitsland hebben in het verleden veel meer inspanningen geleverd om natuurgebieden te beschermen, beheren en uit te breiden. Ons land was een groot eeuw een voorbeeld van hoe het niet moest. Erger: wilde men een programma maken over de fauna en/of flora van ons landje dan was men verplicht om over de grenzen te gaan want veel was hier verdwenen. Tientallen jaren waren waterlopen open riolen. Gelukkig is er toch wel het één en ander veranderd. De laatste twintig jaar wordt vooral door de Vlaamse gemeenschap maar ook door particuliere organisaties toch het één en ander verwezenlijkt. Wat me wel opvalt is dat nogal wat van die realisaties eigenlijk nieuwe zaken zijn die aangelegd worden met als doel inheemse bloemen en planten en daarmee ook dieren te lokken. Daarbij wordt hier en daar ook gelokt naar een soort toerist die zich wel verpozen tussen de natuur. Er wordt dus ook gezorgd dat de mens zich gemakkelijk kan bewegen in dat stukje natuur. Niet elk stukje natuurgebied is echter zo maar toegankelijk. De voorbije dagen heb ik een paar keer richting Damme gereden om die stukjes natuurgebied wat te verkennen. Van veraf want de meeste zijn niet echt toegankelijk.

Verbrand fort

Zo is er nabij het Schipdonkkanaal een klein natuurgebied dat de welluidende naam Verbrand fort kreeg. Ooit stond daar een Spaans fort dat ten tijde van de Spaanse successieoorlog dienst deed maar eigenlijk niet echt veel nut had. Het is volledig vernietigd in die oorlog en er is eigenlijk bijna geen spoor meer van te zien. Met veel goeie wil kan je op Google maps nog net de contouren van dat fort terugvinden in het landschap. Nu heeft men dat veranderd want de oorspronkelijke gracht is terug uitgegraven en de weide die die grachten omringen is wat verhoogd. Daarnaast is er nog een soort vijver gegraven – eerder een poel die bij veel regen wat onder water staat maar bij droog weer al rap droog komt te liggen. Naar het schijnt is zoiets vooral aantrekkelijk voor amfibieën. Veel is er nu eigenlijk nog niet te zien: de planten moeten nog uitschieten, de dieren zijn niet echt present behalve dan een jagende reiger en je kan er ook niet echt dicht bij komen om alles goed te overschouwen. Tenzij je het aandurft om een typisch modderig landweggetje te trotseren.

Weinig fietsers voelen zich geroepen om dit soort wegen te trotseren. Persoonlijk voel ik me redelijk in mijn sas als ik eens door de modder kan ploeteren. Jaren geleden waren er meer van dit soort wegen. Het merendeel van de wegen langs het Schipdonkkanaal was zo. Nu heeft men daar een laag asfalt gedropt om de vele fietstoeristen van dienst te zijn. De gemiddelde Vlaming wil tegenwoordig enkel nog fietsten als er perfecte fietspaden aangelegd zijn. Toen ik zo langs dat natuurgebied fietste – zo af en toe eens stoppen om met mijn camera de omgeving af te speuren in de hoop een zeldzaam dier te kunnen fotograferen – bedacht ik me dat dit toch een aardige euro moet gekost hebben. Het uitgraven van die grachten, het opvoeren van die weide, waarschijnlijk ook het aanplanten van inheemse planten, … Dat zal wel niet gratis zijn. Het geeft een extra argument tegen het verbreden van het Schipdonkkanaal. Want als men dat kanaal zal breder maken, dan is dat natuurgebied minstens gedeeltelijk bedreigd en wordt de heraanleg ervan weg gesmeten geld. Benieuwd wie men dan tot  het zwarte schaap zal bombarderen in het grote blunderboek des Belgische staat.

Specht

Untitled, a photo by Den Flater on Flickr.

Ondanks het mindere weer heb ik deze namiddag toch een toertje gedaan met de fiets. Natuurlijk had ik een camera mee. Een mens weet nooit welke gelegenheid zich voordoet en ik moet zeggen er was gelegenheid om toch wel enkele mooie vogels te fotograferen. Alleen was ik niet altijd rap genoeg. De ooievaar die zich ophield in de omgeving van Damme heb ik een tijdje gevolgd maar ik kreeg dat beest niet goed in beeld. Dan had ik ook een specht opgemerkt maar dat beest wilde ook niet echt stil zitten. Gelukkig heb ik daarvan toch een redelijke foto van kunnen nemen. Geen meesterwerk maar dit is toch eens iets anders dan zwanen of reigers. Ik ben al bij al toch redelijk tevreden.

Op het eerste zicht – mei

Ik ben op tijd en heb eens de ‘juiste’ titel gebruikt. Nog steeds in navolging van deze blog toon ik hier een foto van de tuin zoals die er nu uitziet.

Geen serie foto’s zoals je dat bij Chelone of Menck zal terug vinden maar een collage. Hoewel de tuin er groen uitziet en er veel bloemen te zien zijn, moet toch nog heel wat planten beginnen te groeien. Zo schieten de aardappelen nog maar net uit en hebben toch redelijk wat planten nog maar net blaadjes gekregen. Wie goed kijkt, merkt wel de kale plekken hier en daar in de tuin. Al weet ik nu al dat zoals gewoonlijk die binnen een maand al goed vol gegroeid zullen zijn en tegen augustus de tuin er eerder op een haast ondoordringbare jungle zal uitzien dan een stadstuin.

Mocht u het nog niet gemerkt hebben: er is iets veranderd bij ons thuis. Er is namelijk een bescheiden veranda bij gekomen. Handig om bij regenweer naar de garage te gaan. Tot voor kort moesten we naar buiten om naar de garage te gaan en dat gebeurde wel eens. Zo staat de diepvries en wasmachine in de garage. Nu kunnen we zonder naar buiten te moeten naar de garage. Een extra voordeel is dat er minder warmteverlies is in de winter en tijdens de zomer is het er gezellig zitten. De veranda wordt door de zon opgewarmd en die warmte kan desnoods via de keuken naar het huis geleid worden. Die veranda is ook een soort serre want er staan heel wat planten. Het is de bedoeling dat daar ook planten zullen overwinteren. Wat me trouwens brengt tot mijn blunder van de maand. Zoals u kan zien op de foto staan daar twee azalea’s te bloeien. Die heb ik zaterdag gekocht in de Colruyt. Ook het bloempot op de vensterbank tussen de kruiden heb ik toen gekocht. Dat stond in de winkel tussen krokussen en ik vond die wel mooi. Waar ik echter helemaal niet opgelet had en waar we pas later tot mijn schande achter gekomen zijn: het zijn geen echte bloemen maar plastiek bloemen. Geen idee hoe het komt dat ik niet gemerkt heb dat het geen echte bloemen zijn want als je een beetje kijkt dan is het eigenlijk wel goed te zien.

zeg het met bloemen

Wie hier al een tijdje op deze blog langs komt, zou denken dat ik me hoofdzakelijk bezig hou met het fotograferen van huizen en dieren. Dat ik nogal weinig mensen fotografeer, zal ik helemaal niet ontkennen. Mensen kunnen daar al eens moeilijk over doen. Niet iedereen wil gefotografeerd worden. Ik ben ook niet zo goed in het fotograferen van mensen. Het is een vak apart. Wat ik echter ook wel al relatief veel fotografeerde, zijn bloemen. Met wisselend succes uiteraard. Een kleine greep uit mijn voorraad.

Bloemen in de tuin