Searching the streetview part 2

Bahaha, ik ga er een vervolg aan maken. Om uw mening eens te weten over die Street View en dan meer bepaald over onderstaande foto’s. Geen idee hoe veel u al van die gimmick gebruik gemaakt hebt, maar na de eerste dagen, toen het ding nogal te kampen had met wat te veel succes, heb ik mezelf eens gezocht. De narcist in mezelf komt zo heel af en toe eens boven. Ik had namelijk die auto’s van Google zien rijden – een paar jaar geleden uiteraard. Ik had ze opgemerkt toen ik terug naar het werk ging tijdens de middag. De kans was dus redelijk groot dat ik wel ergens op Street View zou opduiken. Alhoewel. Google heeft blijkbaar meerdere auto’s uitgestuurd. Dat is goed te merken want in sommige straten hebben ze foto’s van twee verschillende periodes door elkaar gebruikt. Dat geeft een vreemd effect. Wie bijvoorbeeld de Fonsnylaan in Brussel bekijkt met Street View zal dat heel vlug merken. Groot was mijn verrassing dat ik mezelf niet 1 maar 2 keer herkende. Dit is de eerste keer.

U zal op de foto moeten klikken om het beter te zien maar geloof me: de kerel in het midden met de rugzak is wel degelijk ik. Heel herkenbaar aan de manier van wandelen. Blijkbaar had ik net het werk verlaten en was ik van plan om een korte wandeling te maken alvorens naar huis te gaan. Gebeurde wel meer. Ondanks de bewolking lijkt die foto eerder in de zomer gemaakt te zijn. Ik heb namelijk geen jas aan dus kan het niet bepaald koud geweest zijn. De tweede foto is minder duidelijk.

De man achter die auto dien nonchalant wandelt met zijn hand in zijn broekzak – ik vermoed dat dit ook mezelf is. Al zie ik er hier op die foto nogal slank uit en dat doet me een beetje twijfelen. Nochtans is dat de plaats waar ik meen me te herinneren die auto van Google gezien te hebben en de manier van wandelen is typisch mezelf. Ik heb nogal de neiging om ferm met de armen te zwieren. Een nogal vreemde en heel typische manier van gaan. Het zou me niet verwonderen mocht ik er voor worden uitgelachen ook al heeft geen mens dat ooit in mijn aangezicht al gedaan. De laatste jaren toch niet. De kledij komt trouwens overeen met de vorige foto maar dan zonder rugzak. Dat geeft me het vermoeden dat beide foto’s op dezelfde dag gemaakt zijn maar dan met enkele uren ertussen. De een rond 17 uur en de ander rond de middag. Wat zou verklaren dat ik twee keer te zien ben in dezelfde straat. Nu voel ik me niet geroepen om klacht in te dienen bij Google omdat ik me aangetast voel in mijn privacy. Er zijn hier in de buurt genoeg mensen die met de regelmaat van de klok nonchalant onze tuin aan de achterzijde passeren en ongegeneerd binnen gluren. Privacy? In your dreams.

Searching the streetview

Behalve de politiek, het economisch verval en de voetbal was het onderwerp in het nieuws in dit landje de laatste dagen de lancering van Street View bij Google. Blijkbaar wisten de meeste mensen ervan en hebben we er ook massaal gebruik van gemaakt. Street View kende ik al van vroeger. België is zeker niet het eerste land waar Google rijdende camera’s door stuurde om vervolgens ganse straten als een soort panoramische foto op internet te plaatsen. Dat lijkt wat dom maar ik heb het toch al handig gevonden. Eerst eens op Google Street View de omgeving bekijken voordat ik me naar ‘den vreemde’ waagde, zorgde ervoor dat ik relatief gemakkelijk mijn weg terug vond in Nederland. Het geeft je herkenningspunten die je anders nooit zou opgemerkt hebben mocht je er nooit geweest zijn. Virtueel of in de levende lijve. Bij mij helpt dat toch. Dat er mensen zijn die er tegen zijn, begrijp ik niet helemaal. Dat ze zelf herkenbaar op die foto’s staan, kan inderdaad niet altijd aangenaam zijn. Al vermoed ik dat dit maar een tijdelijk iets is. Toch vind ik het een vreemde reactie dat mensen er iets op tegen hebben om herkend te worden op die foto’s. Heel weinig mensen doen namelijk moeilijk als ze herkenbaar op tv komen – al dan niet per ongeluk. Het internet is duidelijk niet hetzelfde als tv. Er zijn ook mensen die eisen dat hun huis onherkenbaar gemaakt wordt op Street View. Een van die argumenten is dat men dieven zo meer kans geeft om in te breken. Dat vind ik eigenlijk onzin. Ten eerste zijn die foto’s niet bepaald recent en zijn ze ook niet bepaald in hoge resolutie. Je kan er niet bepaald meer op zien dan wat je zou zien mocht je op straat staan te kijken. Het voordeel dat dieven daarvan hebben, zal niet bepaald groot zijn. Hoe kan een dief nu weten welk slot er in je voordeur zit of welke beveiliging er in een huis is door te kijken op Street View? Een mens moet zich in dat opzicht meer zorgen maken over onbekenden die je in huis binnen laat dan wie zich op het internet bezig houd met het bekijken van je huis. Persoonlijk vind ik Street View bij momenten best grappig. Je ziet er straten zoals ze die jaren geleden eruit zagen: nogal gedateerd eigenlijk. Wat ook bewijst hoe rap de wereld eigenlijk veranderd. Niet dat Google echt zijn best gedaan heeft. Er zijn plaatsen waar ze foto’s van twee periodes door elkaar gebruiken. Als je door zo’n staat ‘loopt’ geeft dat een grappig effect. Erger is het wanneer ze foto’s gebruiken die in een verschillend rijvak gemaakt zijn. Ik heb eens de omgeving van het werk bekeken via Street View en werd haast dronken van het effect. De Fonsnylaan wordt getoond vanuit twee rijvakken en dat is niet echt aangenaam om te zien. Daar zal geen dief iets aan hebben – een toerist ook niet trouwens.

Asociale Flater

Ik heb een paar keer Facebook geprobeerd. Telkens stopte ik na een relatief korte tijd. Daarvoor had ik verschillende redenen. Of ik stak er te veel tijd in omdat ik constant spelletjes speelde. De vorige keer speelde ik niet zo veel spelletjes maar die dat ik wel speelde, zorgden ervoor dat mijn computer rap heel warm kreeg. Dan kom je toevallig iemand tegen die je in jaren niet meer zag. Een hartelijk weerzien al voelde ik me toch een beetje beschaamd, wat gebabbel en de belofte om nog eens contact op te nemen. Wat dacht je van Facebook? Gemakkelijker dan dat bestaat niet en het is modern. Voor ik het goed besefte, zat ik weer op Facebook ‘sociaal te wezen’. Terwijl ik in wezen niet echt zo’n sociaal mens ben. Het klinkt onsympathiek maar ik ben niet blind voor mijn eigen karaktertrekken en hebbelijkheden. Ondertussen iemand uit mijn lijstje van vrienden gehaald waarvan ik direct spijt had. Maar de persoon in kwestie liet niets blijken dus hoopte ik dat ze me het niet kwalijk nam. Ondertussen wat namen gezocht op Facebook en hier en daar wat vriendschapsverzoeken verzonden – slechts eentje reageerde. Mijn onzeker karakter bracht me ertoe te concluderen dat er nogal wat mensen zijn die geen contact meer met me willen hebben. De pessimist in mij gaf hen gelijk. De negativist in mij kwam met honderden redenen waarom die personen liever geen contact met me willen hebben. Dus heb ik Facebook (weer) gestopt. Dit keer echter definitief. Ik heb met een truck mijn account op Facebook volledig stop gezet. Daarvoor had ik een tijdelijke e-mailadres gemaakt en dat als primair e-mailadres op Facebook gezet. Andere e-mailadressen verwijderd, mijn Facebook account stop gezet en mijn tijdelijk e-mailadres vernietigd. Zonder e-mailadres kan ik niet meer inloggen, mijn paswoord niet meer terug vinden, … Het is niet dat ik helemaal niet meer bereikbaar ben. Deze blog bestaat nog, ik plaats nog altijd foto’s op Flickr. Alleen Facebook zal ik vanaf nu volledig mijden. Het gaf me een slecht gevoel en dat is zelden een goed teken. En nu maar hopen dat de personen die ik op Facebook als vriend had de weg naar deze blog vinden zodat ze weten waarom ik daar gestopt ben.

Verdomd nog aan toe.

Vier dagen geen internet, digitale tv noch vaste telefoon. Gelukkig hebben we thuis gsm of we waren helemaal niet bereikbaar. Vandaag kwam dan de technicus van Belgacom om te concluderen dat de kabelwerken in onze wijk voor dit probleem verantwoordelijk was omdat wij niet de enige waren met dit probleem. Als compensatie heb ik een usb stick gekregen waarmee ik één maand gratis draadloos op internet kan. Het is alsof ik terug gekeerd ben in de tijd want dat ding is ongelooflijk traag. Google mail is niet vooruit te branden. Gelukkig heb ik weinig ‘dringende mails’ gekregen. Hotmail, waar eigenlijk geen mails van enige waarde toe komen, zal ik voor later bewaren. Gelukkig is Yahoo als enige voorzien en schakelt die voor het bekijken van e-mails over op een eenvoudiger versie. Nog twee dagen moet ik wachten voor dit opgelost raakt. Dat ik hiervoor een dag verlof heb moeten opofferen is niet echt plezant. Maar het kon allemaal erger en zoals we allemaal weten: shit happens. Tot over enkele dagen wanneer ik weer deftig internet heb. Tenzij ik dan voor de tv geplakt zit natuurlijk.

Wa da fuk?

Daarnet toch eventjes geschrokken. Ik wou een liedje kopen op iTunes maar dat lukte niet. Wat bleek? Mijn account bij iTunes was vergrendeld. Ik moest die ontgrendelen door een nieuw paswoord te kiezen en eerst een procedure te volgen zodat men zeker was dat het mijn account was en ik wel degelijk was wie ik beweerde te zijn. Snappie? Nu ben ik meestal nogal zorgzaam wat betreft paswoorden en internet. Zo heb ik nog maar recent alle paswoorden voor verschillende sites veranderd. Dat doe ik zo af en toe eens. Vooral wat betreft e-mail doe ik dat toch regelmatig. Alleen met iTunes heb ik dat eigenlijk nog niet zo veel gedaan. Het was toch eventjes schrikken toen ik de melding kreeg dat mijn account geblokkeerd was. Als uitleg stond erbij: ‘Uw account is nog steeds beveiligd en niemand anders heeft er toegang tot. Wellicht heeft iemand het eigen e-mailadres misgetypt toen die persoon het eigen wachtwoord wilde resetten.’ Ik heb een ander paswoord gekozen en hoop dat het veilig is. Al moet ik wel bekennen dat ik de laatste jaren zodanig lange paswoorden aanmaak, dat ik ze ergens moet opschrijven of ik vergeet ze. Wie echter denkt dat hij/zij met het briefje dat hier ergens in mijn kamer ligt, zomaar overal kan inloggen, is verkeerd. Er staan namelijk een 50 paswoorden op dat blaadje terwijl ik er maar een deel van gebruik. Ik onthou gelukkig wel welke ik tegenwoordig waar gebruik. En tegen dat ik ze allemaal van buiten ken, verander ik ze weer. Zo blijft een mens bezig natuurlijk.