De fotograferende wandelaar

Ik ben ooit begonnen met fotograferen om een heel simpele reden. Ik ben nu eenmaal een blogger die heel graag foto’s bij voeg bij de stukjes die ik op mijn blog zet. Ik wou namelijk op mijn blog foto’s gebruiken zonder problemen te krijgen met iemand in verband met copyright. Copyright is nogal een ingewikkeld iets en niet echt voer voor leken. Door zelf foto’s te maken en die te gebruiken, heb ik daar echter veel minder last van. Het is tegenwoordig ook heel wat simpeler om zelf foto’s te maken en op het internet te zetten. De meeste gsm’s hebben tegenwoordig een camera ingebouwd. Ook met mijn gsm kan ik foto’s nemen maar ik ben daar zelden echt tevreden over. Het gemak van een gsm – klein, draagbaar en je bent zelden zonder dat ding op weg – weegt voor mij echter niet op tegen de nadelen. Bewijze bovenstaande collage. Niet dat die foto’s nu echt erbarmelijk zijn maar met een echte camera, zelfs een relatief klein compact toestel heb je meestal betere resultaten. De eerste is over belicht, de tweede is niet alleen voor een stuk overbelicht maar je kan er ook een stukje van mijn vinger op zien, de derde is niet scherp genoeg en bij de laatste staat het onderwerp er veel te klein op. Daarom heb ik over het algemeen een camera mee als ik ga wandelen. Een mens weet nooit welke dingen je onderweg ziet en soms zijn die dingen al eens het fotograferen waard. Al was het maar om één van die foto’s vroeg of laat te gebruiken voor één of ander blog stukje. Het gebeurt nogal eens dat ik met een foto’s helemaal niets doe. Wat soms best jammer is. Neem nu elk van bovenstaande foto’s uit die collage. Blijkbaar zijn er werknemers van de NMBS heel sportief. Deze jongens kwam ik tegen op één van de wandelingen die ik maak tijdens mijn middagpauze. Geen idee wat het beleid van de NMBS is wat betreft personeel dat aan sport doet maar het kan nooit kwaad om af en toe eens te joggen. Ook over de middag. De tweede foto nam ik begin november en was bedoeld als bewijs van de ongewoon hoge temperatuur die we toen hadden. 23 graden warm was het op 4 november om 12:21. Helaas had ik niet in de gaten dat mijn vinger onderaan te zien was toen ik die foto nam met mijn gsm. De camera op mijn gsm is nogal ongelukkig geplaatst (of ik ben heel onhandig). De derde foto is genomen op één van die dagen dat de bus op zich laat wachten en ik dan maar een stuk te voet ga. De foto toont de relatief nieuwe borden die informatie geven welke bruggen er gesloten zijn. Handig en in dit geval voor mij het teken om niet verder te wandelen omdat de kans groot is dat als ik verder ga, ik simpel weg geen bus zal zien afkomen. Wanneer, zoals op deze foto te zien is, beide bruggen aan de Dampoort gesloten is, dan zijn de bussen genoodzaakt om om te rijden. Wie daar niet op let, mag een hele poos wachten op de bus. De laatste foto bewijst één van de gebreken van de ingebouwde camera’s bij gsm’s: geen zoom. De meeste compact camera’s hebben meestal de mogelijkheid om in te zomen wanneer dat nodig mocht zijn. Mijn huidige compact, de Canon Powershot S95, heeft een zoom van 3,8. Niet bepaald impressionant maar dat zou in dit geval genoeg geweest zijn om die kat een stuk groter op foto te krijgen. Wat nu haast een stipje is, zou dan tenminste herkenbaar zijn. Wat uiteindelijk toch de bedoeling is van een foto. Toch?

Dit blogstukje stond oorspronkelijk op deze blog. .

Boe Proximus

Ik ben een beetje zenuwachtig. Nog altijd. Hopelijk gaat het rap over want anders zal ik niet rap kunnen slapen en ik moet morgen vroeg op. Waarom ik zenuwachtig ben? Het zit zo. Nadat ik vrijdag (oa) mijn gsm kwijt was, ben ik zaterdag naar een winkel van Proximus geweest voor een nieuwe simkaart. De vorige was namelijk geblokkeerd. Ik moest natuurlijk ook een nieuwe gsm kopen want zonder gsm heeft het geen nut een simkaart te vragen. Het duurde een tijdje voor die simkaart geactiveerd raakte dus raadde de dame in de winkel me aan om naar huis te gaan en daar nog eens te proberen. Binnen 5 minuten zou alles in orde zijn. Niet dus. Zondag meerdere keren geprobeerd maar telkens noppes. Enkel noodnummers waren bruikbaar. Aangezien ik vandaag toch een dag spoedverlof had (wegens geen pasfoto’s) heb ik de moeite genomen om weer naar die winkel te gaan. Twee keer zelfs. Bij de tweede keer ging de dame me thuis bellen van zodra het probleem opgelost was. Ze belde me wel degelijk met de melding dat het probleem opgelost was. Helaas. Ik kon nog steeds niet bellen. Dan maar naar Proximus gebeld. Na wat wachten (de eerste keer 12 minuten en de tweede keer 14 minuten) kreeg ik iemand aan de lijn die na wat uitleg beloofde dat het probleem binnen 5 minuten zou opgelost zijn. Niet dus. Pas bij de derde telefoon kreeg ik eindelijk de hulp die ik nodig had. Dat ik daarvoor de simkaart moest uit mijn gsm halen, het nummer dat daarop staat door geven, was bij de vorige keren nooit gebeurt. Dat de operator dit keer aan de telefoon bleef tot ik daadwerkelijk kon telefoneren, was ook niet eerder gebeurd. Zo komt het dat ik pas vanavond, rond 20 uur pas weer kon bellen. Het is zeker geen reclame voor Proximus. Wel voor die ene mens die me wist te helpen – maar ik ken helaas zijn naam niet. Ik zal toch eens serieus nadenken wanneer mijn abonnement bij Proximus ten einde is. Klantenservice is niet echt hun sterkste kant, me dunkt.

Lapperdelap

Ik en mijn domme ideeën. Ik wou maar morgen een duplicaat van mijn abonnement gaan halen in het station omdat ik hoopte dat de dief van mijn rugzak misschien alleen de waardevolle spullen er uit had gehaald en de rest had laten liggen. Of die dat ook gedaan heeft, kan ik niet zeggen. De NMBS is nu één van die instellingen die 7 dagen op 7 ‘open zijn’ maar ik verwachte niet echt dat iemand tijdens het weekend zich druk zou maken om een gestolen rugzak. Soit, ik had het idee om morgen eerst bij de verloren voorwerpen te informeren en dan een duplicaat aan te vragen. No can do. Ik heb geen pasfoto’s meer. Stom natuurlijk. Dat zal een dag spoedverlof worden. Ik heb eigenlijk nog 2 dagen verlof die ik probeer te sparen maar zo lukt dat niet echt. Dat ik ook nog eens naar de winkel van Proximus moet omdat ik nog steeds geen verbinding kan maken met mijn gsm, is bijzaak. Geen reclame dat het zolang duurt al zal ook daar het weekend een rol spelen. Waarom ik tot gisteren gewacht heb om een nieuwe sim-kaart te halen, weet ik niet goed. Ik heb nu wel een nieuwe gsm maar als je er niet mee kan bellen (behalve noodnummers), dan is dat ding eigenlijk waardeloos. Typisch ik natuurlijk.

Gsm

Ik heb nu een paar maanden een nieuwe gsm waarmee ik ook foto’s kan nemen. Niet echt spectaculair maar toch is er me één ding opgevallen: ik kan er dingen mee die ik met geen enkele van mijn camera’s ooit mee kon doen. Niet dat de camera van mijn gsm zo spectaculair is maar functies als negatief, reliëf of schets had ik niet op één van mijn camera’s. Niet dat ik zo iets niet zou kunnen na bootsen met Photoshop maar dat zoiets met een gsm kan, vind ik wel opmerkelijk. De resultaten zijn zelfs redelijk spectaculair te noemen. En het is wel eens plezant. Het kan natuurlijk dat die functies op alle fototoestellen van Samsung zitten. Maar daarvoor ga ik nu toch geen Samsung camera kopen. Ik hou het op mijn huidige modellen.

Gsm paparazzi

Een maand of twee geleden was ik genoodzaakt om een nieuwe gsm te kopen. Mijn vorige gsm vertoonde namelijk een enorme barst in het display en dat werkte nogal onhandig. Hoe dat gekomen was, is me nog steeds een raadsel al vermoed ik dat de verhuis op het werk er iets mee te maken had. Lang heb ik niet gewacht want een gsm is blijkbaar een onmisbaar ding geworden. Niet dat ik nu bepaald veel bel of sms’en verstuur maar het is tegenwoordig haast ondenkbaar om zonder van huis weg te gaan. Mijn huidig toestel is er een van het uitschuifbaar type. Niet het duurste dat op de markt te koop is (de iPhone was op dat moment uitverkocht en ik zou toch niet zo geld voor zo’n ding kunnen uitgeven). Tegenwoordig kan je bijna geen gsm meer kopen zonder ingebouwde camera en mp3-speler. Door de Bluetooth functie kon ik al liedjes van mijn iMac overzetten naar mijn gsm maar omgekeerd was een ander verhaal. Na lang zoeken vond ik uiteindelijk toch de juiste instellingen om de foto’s die ik met mijn gsm maakte op mijn computer te zetten. Niet dat ik al veel foto’s maakte met dat ding. Ik heb nog steeds heel veel een camera mee en in vergelijking met een Canon Powershot G11 zal zo’n gsm nooit echt goeie foto’s kunnen maken. Deze morgen heb ik echter als een echte geniepigerd foto’s genomen op de trein. Ik wou eens testen of ik ongemerkt foto’s van iemand kon maken. Ik heb echter het vermoeden dat ik het niet echt handig aan boord gelegd heb. Al leek de jonge dame ook niet bijster geïnteresseerd in wat ik allemaal uitspookte met mijn gsm. Het was duidelijk nog te vroeg voor haar.