Nog maar eens in het kort

Ik had eigenlijk weg moeten geweest zijn richting station. Helaas zit ik hier nog. Het zal weer één van die dagen worden. Net ontdekt: op 14 mei is de cd ‘The Night Visitor’ van Anna Terheim hier te verkrijgen op de iTunes Musicstore. Ik heb dat ding nog maar 6 maanden. Tja. Nog een geluk dat ik dit soort dingen zelf volg en al eens iets bestel bij de Fnac want wat het nieuws dat ik van Apple krijg over muziek is op zijn zachts gezegd nogal ongelukkig. Zo word ik via email op de hoogte gebracht van de ‘nieuwste releases’ wat bijna altijd inhoud dat men me weer eens een deel verzamelalbums van dode artiesten wil doen kopen. Echt. Ik ben echter niet (meer) geïnteresseerd in de zoveelste verzamelalbum van Frank Sinatra, Nina Simone of Miles Davis. Om er maar een paar te noemen. Nog een geluk dat er sites bestaan als last.fm want met iTunes valt er eigenlijk niet veel muziek te ontdekken ook al zitten er extra functies bij waarmee je muziek zou moeten kunnen ontdekken.

Ik zal nu maar vertrekken richten Bruxelles. Anders kom ik te laat en dat is nooit goed. See you later alligator.

Een jaar geleden of toch zoiets

Het gaat rap. Dagen, maanden, jaren: ze vliegen zo voorbij. Blijkbaar bestaat deze blog nu iets meer dan een jaar. Heel goed is het niet uit te maken wanneer ik die blog nu precies begon. Na verschillende keer berichten over gezet te hebben van de ‘andere blog‘ en enkele berichten weer gewist te hebben zou het wel eens kunnen dat ik wat te veel gewist heb. Dat meen ik toch te mogen opmerken aan de hand van de eerste berichten die hier nu nog staan: het begint hier nogal abrupt. Ja, de saga van het bloggen want dat is het bij mij nu toch wel echt geworden. Begonnen op Skynet (zoals dat toen nog heette), waar ik eigenlijk verschillende blogs startte en nooit lang volhield, stapte ik over op andere blogdiensten. Zelfs een keertje gebruik gemaakt van een dienst waar je voor moest betalen. Dat heeft niet zo lang geduurd. Na veel testen kwam ik bij WordPress terecht en ben daar eigenlijk niet meer van afgeweken. Maar de blog die ik startte bij WordPress is al lang weer verdwenen. Soms wordt ik het beu en kieper ik de ganse zooi in de prullenmand. Ah, ik ben lang niet de enige. Nietwaar mijnheer Menck? Ik heb geen blog gestart om de eeuwigheid te trotseren. Bijlange niet. Alles is vergankelijk en ik zou niet graag behoren bij het soort van mensen wiens naam lang blijft hangen en schijnbaar belangrijk zijn in de geschiedenis: Hitler, Lenin, Alexander de Grote, Hendrik de achste, … Als dat het soort mensen is die verdienen om niet vergeten te worden, dan mag men mij heel rap vergeten.

Ik ben te vroeg wakker, heb wat te weinig geslapen (rot zomeruur) en voel me niet uitgeslapen. Ook omdat ik gisteren nog een fietstochtje gemaakt heb tot in Retranchement, een heel klein plaatsje net over de grens. Een tochtje van zo’n 40 km in totaal. Helaas had ik de temperatuur wat onderschat: in een t-shirt met korte mouwen rond rijden terwijl het maximum 14° warm was is niet echt slim. Gelukkig wordt een mens niet echt koud van het fietsen.

Molen van Retranchement

Soms merk je onderweg toch op hoe vreemd de wereld in elkaar zit. Mijn ma heeft ooit een boete gekregen toen ze in Sluis met de wagen rond reed. Ze reed 60 km/uur waar slechts 50 was toegestaan. Dat was toen een gekend probleem voor heel wat automobilisten. Hier mocht je immers bijna overals 60 km/uur rijden terwijl men in Nederland het veiliger achtte om de maximumsnelheid op veel wegen te beperken tot 50. Veel Belgen hadden daar toen wat moeite mee. Nu is dat al jaren geleden veranderd – onder druk van Europa als ik me niet vergis. Dan rij je tegenwoordig net de grens over het plaatsje Retranchement (dus Sluis) binnen en merk je dit op. Nou, nu breekt mijn klomp.

Snelheidsbeperking

Geen idee wat het vandaag zal worden want de mist lijkt me nogal hardnekkig. Het idee om eens tot aan het Zwin te rijden en daar op vinkenslag te liggen om nog wat vogels te fotograferen, zal ik moeten laten varen. Ondertussen heb ik moeten ondervinden dan iPhoto, ondanks recente update, toch niet echt foto’s op Flickr plaatst zoals ik het had gewild en dat Picasa, ook ondanks meerdere updates, toch nog regelmatig in het honderd loopt en veel vergt van mijn computer. Gelukkig zijn er ook dingen die beide programma’s wel goed doen. Ik had ze anders al lang van mijn harde schijf gezwierd.

Zwabberdezwabzwab of de doelloosheid des bloggen

Ik ging hier over iets schrijven. Gisteren, toen ik op de trein zat richting huis, had ik een paar ideetjes. Niets wereldschokkend noch sensationeel. Het gewoonlijke somber denken die ik al eens pleeg te overwegen zo op een koude winterdag op een trein die weer eens wat trager vooruitgaat dan gewoonlijk. Al ben ik niet helemaal correct. De term zitten was niet echt juist. Ik ben de ganse tijd blijven recht staan. Niet omdat de trein bomvol was en er geen plaats meer was. Eerder om een paar foto’s te nemen vanuit het laatste gedeelte van de trein. Dit zag ik bijvoorbeeld toen de trein vertrok van Brussel.

Zuidstation gezien vanuit de trein

Gelukkig was er verwarming waar ik stond, anders had ik het bijlange niet uitgehouden om daar meer dan een uur te staan. Het is bijlange niet de eerste keer dat ik zoiets doe. Wie die trein gewoonlijk neemt, zal me daar achteraan die trein wel al eens gezien hebben, starend naar de sporen met mijn cameraatje in aanslag om op het juiste moment de foto te nemen waarvan ik nadien dan denk: ‘Yep, weer een foto verprutst’. De foto’s waarvan ik vind dat ze er door kunnen, flikker ik meestal op Flickr. Mocht u ooit een veel te veel tijd hebben, dan kan u ze eens bekijken. Er zit er wel een paar tussen die ik persoonlijk echt de moeite waard vind. Opvallend dat de meeste bezoekers van mijn ‘site’ op Flickr heel zelden hetzelfde idee hebben als ik. Die vinden wel hier en daar eens een foto de moeite waard maar het zijn er dan wel waarvan ik eerst serieus twijfel of die wel de moeite waard zijn om op het internet te gooien. Smaken kunnen nu eenmaal verschillen. Gelukkig. Anders was het maar een saaie wereld. Als u me nu wil excuseren, dan zal ik me naar het werk begeven alwaar ik me ledig zal houden met aan mijn bureau te zitten afgewisseld met een sanitaire stop en het drinken van koffie ‘s morgen of thee of water in de namiddag. In de namiddag drink ik nooit koffie. Ik kan anders niet slapen. Ik ben ermee weg. Met de fiets. Niets ongewoons eigenlijk. Doei.

Sneeuw en winter of het verhaal van de verwende ambtenaar zonder ruggegraat dat nog maar eens toont een watje te zijn

Gisteren, zo rond 15 uur, deed ik wat wel meer ambtenaren plegen te doen. Iets typisch voor ambtenaren – naar het schijnt toch. Zomaar en zonder enig overleg met iemand een dag verlof genomen en dat wordt dan nog goedgekeurd ook. Er waren tijden dat ik zoiets niet zou gedurfd hebben. Nochtans was ik vroeger ook ambtenaar maar toen vroeg ik verlof altijd netjes minstens een week op voorhand aan. Keurig, beleefd en met een oor voor de verzuchtingen van de chef en de noden van de dienst. Sinds ik in Brussel werk (ik zal u niet meer vervelen hoe ik daar terecht kwam) veeg ik aan dat soort dingen bij momenten mijn voeten. Als de nood voordoet, dan open ik het desbetreffende programma en vraag verlof aan. Zelfs de dag voordien. Helaas voor zij die dit lezen en werken waar zoiets niet mogelijk is. Ik ben echter niet meer de mens die zich nog schaamt om dat soort dingen. Ik doe mijn werk naar eer en geweten en dat is niet op de manier waarop nogal wat mensen denken dat staatsambtenaren hun werk doen – of niet doen. De reden dat ik vandaag verlof nam is eigenlijk wel simpel: na de onverwachte staking bij de NMBS deze week (omdat een dienst verhuist naar een gebouw dat 200 meter aan de andere kant van het station gelegen is – wat voor een klotereden is dat eigenlijk?) weet elke pendelaar dat sneeuw en treinen geen goeie combinatie zijn. Dus nam ik een dag verlof. Als een echte, rot verwende staatsambtenaar zag ik het niet zitten om door de sneeuw te ploeteren. Treinvertragingen kunnen na een tijdje nu eenmaal doorwegen en is iets dat een mens vooral op de vrijdag vervloekt. Toen ik deze morgen boodschappen deed en zag hoe echte mannen het weer trotseerden en in de buitenlucht aan het werk waren, schaamde ik me toch niet. Ik ben ambtenaar, geen bouwvakker. (Ik vroeg me ook af of die bouwvakkers met deze vriestemperatuur eigenlijk wel goed werk konden leveren maar dat geheel terzijde). Deze morgen vreesde ik dat ik een dag verlof verspeeld had want er was volop zon en sneeuwen zat er niet direct in. Nu niet meer want het sneeuwt volop. Niet dat er op de site gewag gemaakt wordt van erge problemen maar die site is niet helemaal betrouwbaar en ik zal maandag wel horen hoe moeilijk de avondspits voor hen verlopen is. Hopelijk voor hen valt het nog allemaal mee. Voor het hevig begon te sneeuwen heb ik vlug een foto genomen van onze straat.

Sneeuw!

Nu sneeuwt het niet meer en zijn de meeste voetpaden en opritten al geruimd. Helaas moet ik op zo’n moment constateren dat ik een echte ambtenaar ben die te weinig lichamelijke arbeid verricht: sneeuw ruimen resulteert al gauw in spierpijn. Bij mij toch. Niet dat ik het niet graag doe. Integendeel. Ik maak er trouwens werk van met een grondigheid die menig ambtenaar vreemd is. Ik geef ook niet op maar het duurt bij mij allemaal wat langer, het gaat wat trager en ik moet al eens een pauze inlassen. Ware het niet dat ik mezelf dwing om te fietsen en te wandelen, ik was bij het sneeuwruimen waarschijnlijk bezweken. En zeg nu zelf: daar zomaar op straat onderuit gaan tijdens wat sneeuwruimen zou toch geen zicht zijn. Wat zouden de mensen niet zeggen?

Baai de wei: ook een foto genomen van onze tuin dus in navolging van deze sympathieke dame plaatst ik hier een tweede foto met een zicht op de tuin in de maand februari. Op het eerste zicht heeft het gesneeuwd. Alle planten die vorige maand nog begonnen te groeien, zijn nu niet meer te zien. Sommige zijn niet alleen bedekt door de sneeuw maar ook door een extra laagje potaarde. Een beetje isolatie om de vrieskou te overleven. Dat hopen we hier toch. Welke planten het overleeft hebben, zullen we volgende lente wel merken.

‘t Is weer voorbij, die mooie nazomer

Een mens zou toch denken dat het altijd zo zou blijven. Een zonnige dag, aangename temperaturen en dat zowat gans september en oktober lang. Bij momenten een nazomer om duimen van af te likken. Ik heb er bij momenten van genoten – wandelingen en in mindere mate fietstochten gemaakt. Het was plezant maar een mens weet dat mooie liedjes ooit ophouden. Deze morgen stond ik op wat geen flauw idee hoe mijn dag te vullen. Niet dat ik niets te doen had, ik wist alleen nog niet goed wat ik eerst ging doen. Eenmaal het ontbijt achter de kiezen, besloot ik een klusje te doen dat ik nu al maanden (om niet te zeggen jaren) uitgesteld heb. Ik was er eigenlijk een paar maanden geleden al eens aan begonnen, maar omdat ik toen moest vast stellen dat ik niet meer het juiste gereedschap had, heb ik het niet lang volgehouden. Met moeders moet je opletten: soms geven die dingen weg die je dan later plots toch eens nodig hebt. Vandaag heb ik eindelijk de gaten die in loop der jaren in de gevel verschenen zijn, gevoegd. Geen grote klus ware het niet dat ik daarvoor nogal hoog de ladder op moet en ik op dat gebied nogal een schijter ben. Het is me al bij al goed gelukt. Geen idee waarom bij ons de voegen zo uitgesleten waren. Weer en wind en meer dan waarschijnlijk ook warmte hadden hun sporen achtergelaten. Het is de zuidkant van het huis waar dit het meest opvallend was. Maar deze morgen was het weer hier nog heel goed: een leuk zonnetje, weinig wind, aangename temperatuur. Ik had niet echt het weerbericht bekeken maar niets die erop wees dat het weer wel eens vlug kon veranderen. Mijn plannen voor deze namiddag zijn echter nogal in de war gestuurd door het ontbreken van de zon en de grijze bewolking. Geen weer om te gaan fietsen. Dus heb ik nog wat gekuist (twee keer in evenveel dagen de keuken, living, gang en wc gekuist). Ik hoop eigenlijk dat het de volgende dagen redelijk veel regent. Zo kan moeder de vrouw eens een tijdje niet in haar tuin wrochten. Dat ze dat doet, is geen probleem. Weinig mensen zijn op haar leeftijd nog in staat om zoveel werk te verzetten in de tuin als zij. Alleen heeft ze nogal eens de gewoonte om met vuile voeten binnen te komen. Ik heb geen hekel aan kuisen maar ik ben er ook niet verzot op. Het huis is nu redelijk netjes, ik hoop dat ze het de volgende dagen ook zo weet te houden. Misschien dat ik straks toch een kort toertje doe met de fiets. Dan heb ik toch een keer ‘de straat gezien’. Ik zal maar thuis blijven want het regent.

Intussen heb ik gevonden hoe ik foto’s van Picasa hier kan invoegen.