It’s still a very odd, crazy world

Ik krijg zo af en toe eens een e-mail van Selor. Niet dat die interessant zijn want ik lees ze zelfs niet meer. De inhoud is de laatste maanden steeds hetzelfde: werkaanbiedingen voor mijn ‘niveau’ wat constant inhoud dat ik aan de slag zou kunnen gaan als ‘Penitentiair Bewakingsassistent (m/v) voor de penitentiaire inrichtingen in Vlaanderen en Brussel’. Behalve dat ik van mezelf weet dat ik nu niet bepaald geschikt ben voor die job, is het nu echter ook nogal cynisch om dat te krijgen. Er is nu toch al een tijdje sprake dat men zo’n 400 gevangenisbewaarders zal moeten ontslaan. Jobvastheid is al langer een illusie. Een mens wordt al met de nek bekeken als je enkele jaren dezelfde job doet. Ik heb dat altijd een vreemde trend gevonden. Meer nog: ik vind het nog steeds een slechte trend. Toegegeven: het clichébeeld van de vaste ambtenaar (of statutair) die vastgeroest zit in zijn/haar job is er eentje dat dan wel hardnekkig voort leeft, ze heeft bestaan en komt jammer genoeg nog voor. Ze zijn echter een zeldzaamheid. De ambtenaar van tegenwoordig wordt in veel gevallen – zo niet in de meeste gevallen – constant geëvalueerd en beoordeeld. Het werk zoals ik het moet doen, is niet van het soort waarin je kan vast roesten. Het veranderd constant. Je moet constant bij leren, andere taken op je nemen en constant evolueren. Ik heb echter de indruk dat jobvastheid en jobzekerheid en werkzekerheid constant verward worden of zelfs op misleidende manier door elkaar gebruikt worden. Het is een verschil tussen zekerheid van de job die men nu heeft of zeker zijn om nog een job te hebben in de toekomst. In tijden waarin men al jaren aan het hameren is dat men langer moet werken, is de kans om ontslag schijnbaar groter dan ooit. Werkgevers in de privé hebben al jaren de onhebbelijke gewoonte om bij elk excuus te gebruiken om regelmatig tot ontslagen over te gaan. Zelfs als het goed gaat, vindt men redenen om een deel van het werkvolk de bons te geven. De overheid doet dit ook al jaren want er moet bespaard worden en wat is er gemakkelijker dan besparen op personeel? Dat er dan een deel van de bevolking ontmoedigd raakt en niet meer gemotiveerd is om nog (veel) te investeren in een job, is eigenlijk maar logisch. Niet alleen lijdt het tot onzekerheid bij heel veel mensen maar het zorgt er ook voor dat men haast geen werknemers meer vind die echt nog ervaring heeft bij een bepaalde job. Het is niet omdat je als ‘jobhopper’ allerlei taken hebt verricht en overal wel kennis hebt opgedaan, dat je ook echt de feeling hebt om een job echt goed te doen. Kennis op doen en constant bij leren mag dan een trend zijn die zich nog steeds doorzet en waar managers en bazen op hameren maar zonder mensen die ervaring hebben en inzicht in een bepaalde job zal het nooit goed gaan. Echte stielmannen (en vrouwen uiteraard ook) zijn tegenwoordig heel schaars geworden. Zoek maar eens een goeie loodgieter. Ze zijn heel dun gezaaid. Dan is men verwonderd dat de dingen vierkant draaien (tegenwoordig).

ACOD niet blij met evaluatieplannen Bogaert – Wetstraat – De Morgen

ACOD niet blij met evaluatieplannen Bogaert – Wetstraat – De Morgen. Ik heb dit in de krant ook gelezen en heb er toch mijn bedenkingen bij. Evalueren is op zich niet verkeerd maar als een chef nu al de evaluatie niet deftig kan doen wegens te veel werk, hoe zal die dan een deftige evaluatie kunnen doen als het meer moet gebeuren? Ook gelezen dat het ambtenarenapparaat meer en meer werkt zoals de privé. Ook daar heb ik toch mijn bedenkingen bij. De privé is niet heilig – er gaat daar ook regelmatig het één en ander verkeerd. Zie maar het aantal faillissementen elk jaar. Nee, ik ben als ambtenaar niet bang voor evaluaties maar wel voor de manier waarop enkele van mijn collega’s op achterbakse manier blijven profiteren van anderen en weg lijken te komen met weinig doen en het werk aan anderen te laten. Het is natuurlijk de menselijke aard maar ook een probleem dat ervoor zorgt dat wie goed zijn werk wil doen geleidelijk aan minder gemotiveerd raakt en vroeg of laat zelfs een echte hekel aan het werkt krijgt. Ik wou dat men daar eens wat meer werk van maakte. Ook in de privé want daar is het eigenlijk niet beter. Al zal het met de huidige crisis niet gemakkelijk zijn om daar iets aan te doen.

Doppers

Ik ga hier eens een beetje lullen schrijven over een politiek onderwerp – of toch een onderwerp dat voor een groot deel door de politiek bepaald word: werkloosheid. Ik heb nogal een afwijkende mening over dit onderwerp. Het is te zeggen, toch over wat er zou mogen veranderen in de werkloosheid. Ik weet daar iets van want het is eigenlijk mijn job. Niet dat ik een echte expert ben maar ik kan er toch wat over mee praten. Zo krijg ik het nogal op mijn heupen dat de werkloosheid moet worden beperkt in de tijd. Niet dat ik vind dat iemand gans zijn leven van de werkloosheid zou mogen leven want het feit is dat dit heel moeilijk is. Werkloosheid is al beperkt in de tijd. Het is niet altijd zichtbaar maar het is wel zo. Ik geloof niet dat er echt iemand is die in zijn leven helemaal nooit gewerkt heeft en tot aan het pensioen werkloosheid kon genieten. Het beperken in de tijd mag echter wel wat strenger gemaakt worden. Maar niet dat zo dat je massaal mensen van de werkloosheid moeten smijten na zes maand werkloos te zijn. Dat lost naar mijn bescheiden mening weinig op. Ik vind echter vooral dat iemand die werkloos is, een leventje heeft dat te gemakkelijk is. Mijn idee: maak het die mensen wat moeilijker door ze allerlei verplichtingen te geven. Wat is er vervelender dan allerlei verplichtingen. Bijvoorbeeld: verplicht ze om weer elke dag naar de stempelcontrole te gaan. Weinig dingen vervelender dan elke dag in een lange rij te moeten staan wachten op een stempeltje. Dat die werkloze ondertussen bewijst dat hij/zij wel degelijk in het land vertoefd en niet ergens in het buitenland is, al dan niet voor een langere periode, is mooi meegenomen. In dit land verblijven, is namelijk een voorwaarde om werkloosheid te mogen krijgen. Laat die werklozen echter niet meer naar de gemeente gaan om een stempel, zoals dat vroeger het geval was, want dat kost de gemeenten vooral veel geld en extra personeel. Laat ze die stempel gaan halen in de bemiddelingsdiensten, zijnde VDAB, Actiris en Forem en zo af en toe als extra nog eens bij de RVA. Ze worden toch verondersteld werkt te zoeken dus kunnen ze maar beter van de nood een deugd maken en elke dag bij die bemiddelingsdiensten is dan al goed begonnen. Sla ze om de oren met allerlei procedures en maak het hun leven zuur met allerlei paperassen. Er zullen er zijn die het rap beu worden en liever gaan werken. Zorg dat ze beseffen dat werkloosheidsuitkeringen niet evident zijn en geef ze verplichtingen zodat ze het voelen dat het niet evident is. Eenmaal per maand een kaartje afgeven aan hun syndicaat (of HVW) en dan maar wat centen krijgen is veel te gemakkelijk. Het zal al die snoodaards beletten om in het buitenland te vertoeven terwijl ze hier werkloosheidsuitkeringen blijven krijgen. Want die zijn er en ze raken nu veel te gemakkelijk door te mazen van het net. Dat is toch wat ik ervan vind.

De crisis

Een mens kan niet meer naar het nieuws kijken, of je wordt geconfronteerd met weer eens een bank in moeilijkheden, een land dat gebukt gaat onder de schulden en een economie waar geen beterschap in lijkt te komen. Allerlei theorieën zijn al de revue gepasseerd. Meestal worden de banken in het algemeen aangewezen als de grote schuldigen van de huidige voortdurende crisis. Het kon erger. Er was een tijd dat men massaal met het vingertje naar de Joden wees. De gevolgen daarvan kennen we maar al te goed (het is te zeggen, dat zouden we toch moeten kennen). Er zal wel iets van waar zijn. Nogal wat banken hebben in het verleden het geld nogal onzorgvuldig beheerd en de gevolgen daarvan wordt nu nog altijd gevoeld. Erger: nogal wat banken leren blijkbaar niets uit de crisis. Nochtans was er voor de crisis al een paar dingen die hen had kunnen voorbereiden op wat kon gebeuren bij slecht beheer en dom investeren. Een man was er in geslaagd om één van de meest bekende banken van het Verenigd Koninkrijk failliet te laten gaan door grof geld te verpatsen bij slechte investeringen. Leerde iemand daarvan? Niet echt. Om echter de crisis enkel en alleen op de banken te schuiven, vind ik niet juist. Want wat is het meest kostelijke dat een mens kan doen? Wat kost massa’s geld en brengt zo goed als niets op? Oorlog. Ga eens de geschiedenis na en bekijk eens hoe landen het ervan af brengen na (een) oorlog(en). Weinig landen gaan financieel vooruit bij het voeren van oorlogen. Helaas zijn er aan oorlogen geen gebrek en zijn er altijd wel gek genoeg om heel graag nieuwe oorlogen te beginnen. Wie ooit de cijfers gezien heeft over de oorlogen die de V.S. de laatste jaren gevoerd hebben, weet wat ik bedoel. Mij moeten ze niet wijsmaken dat de crisis enkel de schuld is van de banken. Oorlogen kosten onmenselijk veel geld en zijn eigenlijk voor niets goed. Zelfs de oorlogen die zogezegd ‘slechte regimes moeten omver gooien’ lossen in de praktijk niets op. Het land of gebied in kwestie is er heel zelden beter van geworden. War: what is it good for? Absolutely nothing.

Autoloze zondagen

Ik zal nog een keertje de negatieve kloot wezen: autoloze zondag vandaag. Ik vind het maar niets. Het idee op zich vind ik wel goed maar de manier waarop dat gedaan wordt en de personen die meestal daaraan mee doen, zorgen dat ik dit jaar weer zal passen. In tegenstelling tot een groene politicus vind ik dat zoiets meer dan één keer per jaar zou moeten georganiseerd worden. Daarnaast moeten die autoloze zondagen niet perse grote evenementen zijn waar van alles georganiseerd word. Dat lokt te veel mensen die overal rond lopen waardoor je haast nergens nog deftig met de fiets door kan. Dat zo’n autoloze zondag door al die animatie duur is, lijkt me nogal logisch. Het kan ook zonder al die animatie. Ik ben nochtans niet de enige die vind dat men meer autoloze zondagen zou mogen organiseren. Door dit meer te organiseren zullen de kosten automatisch dalen. Persoonlijk vind ik juli en augustus ideaal voor autoloze zondagen al mag het zelfs elke zondag autoloos worden. In weinig steden en gemeenten zijn er winkels open op zondag. De bakker is meestal dicht genoeg om er met de fiets naar toe te rijden en voor het overig zal het wat planning vragen maar voor een beetje verstandig mens kan dat eigenlijk geen probleem zijn. Wie niet met de fiets wil, kan dan eens de bus nemen. Zo worden die op zondag wat meer gebruikt en brengen die eindelijk eens wat op. Rustig door het centrum van stad kunnen rijden met de fiets ook al zijn de zondagen in een stad als Brugge meestal rustiger, het zou toch een stuk aangenamer zijn zonder koning auto. Er zijn veel mensen die zonder auto door het leven gaan. Het wordt tijd dat de rest dat ook eens probeert. Al was het maar op zondag.